Τρίτη, Σεπτεμβρίου 23, 2008

Σπυρόπουλος Αλέξης / Ελευθεροτυπία

Ελεύθερο χτύπημα
Γιε μου, γιε μου
Ο Αντώνης Πανούτσος, διά της «SportDay», έχει εδραιώσει στην ποδοσφαιρογραφία της χώρας το οξύμωρο σχήμα ότι:* Ενώ, ληξιαρχικώς, πραγματικός γιος του Σάββα Θεοδωρίδη είναι ο μετριοπαθής και ευρω-προσανατολισμένος παρά τω Μισέλ Πλατινί Θεόδωρος (παλαιότερα υπεύθυνος των διεθνών σχέσεων της ΕΠΟ, από τον Ιανουάριο διευθυντής του τμήματος ομοσπονδιών της UEFA, εγκατεστημένος στην Ελβετία, πλέον).* Στην ουσία, πολύ περισσότερο σαν πραγματικός γιος του γερο-Σάββα, για την αδιαπραγμάτευτη ολυμπιακή ρητορική του και για τα πύρινα κείμενά του, μοιάζει ο συνάδελφος Κώστας Νικολακόπουλος, ρεπόρτερ στα θέματα του Ολυμπιακού στο «Φως των Σπορ» και στον ΣΠΟΡ FM.Ο κυρ Σάββας είναι φυσικά, και άριστα πράττει να νιώθει, περήφανος για τον πραγματικό υιό Θεόδωρο. Αλλά και για τον Κώστα έχει όλους τους λόγους να τον αισθάνεται... δικό του παιδί. Ευτυχής ο Σάββας. Διότι, όπου εμπλέκονται η ψύχωση για τον Ολυμπιακό, η συνεργασία στη δουλειά και η σχέση πατέρα-γιου, τα πράγματα μπορεί να μη είναι πάντοτε τόσο αποσαφηνισμένα και διακριτά. Ο εδώ και μήνες αποτραβηγμένος απ' «τα ποδόσφαιρα», αποστασιοποιημένος πιο πολύ κι απ' τον Τζίγκερ, Πέτρος Κόκκαλης, επιτρέπει (στη λογική Πανούτσου) να τίθεται ζήτημα «πραγματικών υιών».Ο Πέτρος είναι 38 ετών, και πρόκειται για ξεκάθαρο σύμπτωμα υγείας το να μη βγάζει τα ίδια χνώτα με τον, μπαμπά μεν, 69χρονο δε, Σωκράτη. Οποιος διάβασε, το καλοκαίρι, τη συνέντευξη του Πέτρου στη «Free Sunday», συνέντευξη που δεν ήταν παράξενο ότι έτυχε υποτονικής ή... καμιάς υποδοχής στον φιλοολυμπιακό αθλητικό Τύπο, αμέσως θ' αντιλαμβανόταν ότι ο υιός του Σωκράτη είχε ηρεμήσει επικίνδυνα! Δεν ήταν παράξενο, αφού ο Τύπος δεν τρέφεται με χαλαρές σκέψεις και φιλοσοφικές αναζητήσεις.Ακριβώς ό,τι έκανε, σ' εκείνη τη συνέντευξη, ο Πέτρος Κόκκαλης. Ελεγε ότι έχει, πια, ξεπεράσει αν ο Ολυμπιακός θα βάλει ή θα φάει τρία γκολ παραπάνω ή παρακάτω. Ελεγε ότι ο Λεμονής ήταν ο προπονητής που εκτίμησε όσο κανέναν άλλον, κι ότι το περσινό (αποτελεσματικό στο Τσάμπιονς Λιγκ) μοντέλο με τον Ιβιτς ήταν το καλύτερο που συνέβη αυτά τα χρόνια στην ΠΑΕ. Προσπερνούσε με χαρακτηριστική άνεση, στα όρια της ξενερωσιάς, τα τέσσερα δάχτυλα του Ριβάλντο. Κι έστρεφε το ενδιαφέρον του στον κοινωνικό ρόλο του συλλόγου-Ολυμπιακός, στο «τι εστί» Ολυμπιακός, στο «γιατί γινόμαστε Ολυμπιακοί».Οποιος είχε διαβάσει, δεν εξεπλάγη με τη χθεσινή δημοσιοποίηση της εξέλιξης. Στο μεταξύ, η νέα ελπίδα του Σωκράτη Κόκκαλη (να του βγει ένας γιος... πραγματικός) είναι ο προαλειφόμενος για πόστο στην ΠΑΕ, εικοσιπεντάρης ή κάπου εκεί κοντά, Σωκράτης Κόκκαλης τζούνιορ. Αυτός δεν φέρει το επώνυμο, μονάχα. Φέρει, επιπλέον, το (μικρό) όνομα. Τη χάρη, θα δούμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: